پلان ,مسجد, استاد و شاگرد ,نما،پلان،سایت پلان

پلان مسجد استاد و شاگرد + نما،پلان،سایت پلان

این مسجد در خیابان فردوسی تبریز قرار دارد و بنای اولیه ان به وسیله امیر حسین چوپانی ملقب به علاالدین در سال ۷۴۲ هجری قمری ساخته شده و به نام خان مغول یعنی نواده یعنی نواده هلاکو موسوم گردیده و به همین جهت به اعتبار نام بانی و خان عده ای ان را سلیمانیه و برخی ان را علائیه نامیده اند وجه تسمه کنونی ان به این علت است که کتیبه های داخل مندرجات دیوارهای خارخ مسجد به خط عبدالله صیرفی خطاط معروف دوره ی ایلخانی و یکی از شاگردان وی نوشته شده است به همین دلیل به مسجد استاد و شاگرد نیز شهرت یافته است . امروزه ازبنای اولیه و کتیبه های آن چیزی برجای نمانده است و بنای فعلی بیشترازساخته های دوره قاجار محسوب می گردد. این مسجد یک بار درعهد نایب السلطنه عباس میرزا و باردیگر درسال ۱۲۹۵ه-. ق توسط حاج میرزامحمد قراجه داغی اوانسری- ازعلمای تبریز- و سپس توسط حاج محمد آقا اردبیلی به سال۱۳۳۸ه -. ق تعمیر اساسی گردیده است . درخصوص بنای اولیه این مسجد، درذیل جامع التواریخ آمده است :” … امیر شیخ حسن درتبریز اقامت نمود و عمارت بس عالی ازمسجد و مدرسه و خانقاه وغیرآن درمیدان کهن تبریز بنیاد نهاد و به اندک زمانی برآورد و اکثرش به اتمام رسید؛ چنان که درتبریز ازآن به تکلف تر عمارت نبود.بنای فعلی مسجد به صورت مستطیل به ابعاد تقریبی ۲۰ × ۳۵ متر است که دربخشی ازآن، شبستانی ستوندار و دربخش دیگر آن، فضایی گنبددار با غرفه ها و دهلیزهای جانبی قرار دارد این مسجد صحن بسیار وسیعی و حوض بسیار بزرگی در وسط ان داشته است که اکنون از بین رفته و از صحن بزرگ و وسیع ان مقدار کمی برای مسجد مانده است این مسجد به مرور زمان چندین مرتبه از زلزله و عدم توجه اهالی و اولیای امور ویران شده و مجددا تعمیر شده است اخرین نعمیرات این مسجد در زمان قاجار در عهد نایب السلطنه عباس میرزا بدستور وی و کمک اهالی شهر انجام یافته و حاج میرزا یوسف اقا طباطبایی از علمای درجه اوال تبریز در ان مسجد امامت میکرد پس از ان تاریخ مجددا این مسجد متروکه ماند و رو به ویرانی رفت و کسی توجه به تعمیرات و ابادی مسجد نکرد و بعضی از درو دیوارها و صحن و حجرات ان ریخته و پاشیده شده بود.. گنبد بزرگ و طاق ها و پایه های آجری مسجد درعین سادگی ازجذابیت خاصی برخوردار است . گنبد آجری، به کمک ترنبه هایی برروی بنا قرارگرفته و درقسمت پاطاق آن، عباراتی مربوط به تعمیرات سال ۱۳۳۸ه. ق نوشته اند. تاریخ این تعمیر، روی سنگ مرمرین کوچکی که دربیرون دیوار شمالی مسجد نصب شده، نقر گشته است. ساختمان مسجد و در ودیوارهای بلند و طاقهای مقرنس ان در سیستم بناهای قدیم و بشکل معبد و مساجد اوائل اسلام است . شکل ساختمان از داخل شبیه به ساختمانهای معابد خارجی است . لیکن در کتب تاریخی امده است دیوارهای بلند و پایه های کلفت و ضخیم ان حاکی از ذوق معماران و مهندسان ان عصر است.از بعد اجتماعی مسجد در گذشته همان عملکردفعلی را دارا میباشد این مسجد در گذشته وقف شده بود و مردم مدیریتش میکردند.